Αδειες Κρατουμενων

το σημερινό νομοθετικό καθεστώς
Δικηγορικό Γραφείο Θεσσαλονίκη Παπουτσής Χρήστος Άδειες Κρατουμένων

Αδειες Κρατουμενων

Βάσει του ισχύοντος άρθρου 54 του Σωφρονιστικού Κώδικα, στους κρατουμένους χορηγούνται τακτικές, έκτακτες και εκπαιδευτικές άδειες απουσίας από τα καταστήματα κράτησης. Από τις γενικές ρυθμίσεις χορήγησης άδειας εξαιρούνται οι κροτούμενοι στους οποίους έχει επιβληθεί μέτρο ασφαλείας κατά το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα (ακαταλόγιστοι εγκληματίες) ή εκτίουν ποινή για το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας.

Συνεπώς, σήμερα μόνο οι ακαταλόγιστοι και οι καταδικασθέντες για εσχάτη προδοσία δεν υπόκεινται στις ρυθμίσεις χορηγησης άδειας. Στο παρελθόν, οι καταδικασθέντες για πράξεις εγκληματικής οργάνωσης δε δικαιούνταν επίσης άδεια, καθώς υπάγονταν στην κατηγορία Γ’ καταστημάτων κράτησης, η οποία υπόκειτο σε αυστηρότερες διατάξεις. Με το νόμο μάλιστα 4274/2014 οριζόταν ρητά ότι στην κατηγορία Γ’ δεν χορηγείται άδεια. Με το Ν.4322/2015 η διάταξη αυτή καταργήθηκε.

Με το άρθρο 55 του Σωφρονιστικού Κώδικα, παράλληλα, για να χορηγηθεί άδεια πρέπει μεταξύ άλλων να εκτιμηθεί ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων και ότι συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ότι ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της αδείας του.

Για να διαπιστωθεί αν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση εκτιμώνται ιδίως: α) η προσωπικότητα του κατάδικου και η εν γένει συμπεριφορά του μετά την τέλεση της πράξης, κατά τη διάρκεια, της κράτησης, σε συνδυασμό μετο άρθρο 69 παράγραφος 2 του παρόντος Κώδικα και κατά τη διάρκεια τωναδειών, που ενδεχομένως του έχουν ήδη χορηγηθεί, β) η ατομική,επαγγελματική και κοινωνική κατάσταση του ιδίου και της οικογένειάς του, καθώς και οι τυχόν οικογενειακές του υποχρεώσεις, γ) η ωφέλεια, την οποία μπορεί να έχει για την προσωπικότητα του καταδίκου και τη μελλοντική του εξέλιξη η λήψη μέτρων για τη σταδιακή επάνοδό του σε καθεστώς πλήρους ελευθερίας.

Με άλλα λόγια, βάσει του νόμου, ο κίνδυνος τελέσεως νέων εγκλημάτων και η φυγή, με το γράμμα του νόμου, κρίνονται, κυρίως, με βάση τη συμπεριφορά του κατά την κράτησή του και όχι από τη σοβαρότητα του εγκλήματος για το οποίο καταδικάσθηκε. Είναι ζήτημα του νομοθέτη να εξετάσει αν το είδος του εγκλήματος και η σοβαρότητά του πρέπει να τεθεί ή όχι ως ρητά πρωταρχικό κριτήριο για τη χορήγηση αδειών.